monda lingvo

monda lingvo

sábado, 8 de febrero de 2020

FRENEZA ESPERANTUJO


Bedaŭrinde miaj amikoj min ne komprenas
ne komprenas ili kio estas Esperanti’
ĉar pensas ili ke mi sendube frenezegas
ne facile videblas nia ronda famili’.

Ĉu eblas klarigi ja kio estas la Civit’?
kaj la ŝercoj pri iu eterna komencanto
komprenos ili kia besto estas krokodil’
kaj ke inferen iras ĉiu ajn kabeanto?

Ne facile eksplikeblas la reva Fina Venk’
kaj kial la kanto “Dek Bovinoj” tiom gravas
ĉu videblas ke en la mondon venas nova sent’?
sendube ili ne vidos ke Esperant’ pravas.

Kaj kio pri la sigloj UK, PIV, TEJO, SAT, AMO
nia paralela univers’ neimagebla
kie la amiko nomiĝas samideano
kaj volapukaĵ’ estas io nekomprenebla?

Gufujoj en "mojosa etoso" al ni plaĉas
idistoj estas ĉiam malbonvenaj fiuloj
tamen Tokipono al multaj el ni konatas
ĉu ni kompare vere estas tiel stranguloj?

Postkongresaj sindromoj ĉe ni ofte okazas
ne trokonatan apartan muzikon ŝatas ni
kiam ni kongresumas oni gaje kantadas
kaj babilas ja pri La Perdita Generaci’.

Ho, mia Esperantujo, vera Frenezujo
eble per “gutoj malgrandaj” vi neniam venkos
sed volas mi ke vi estu varma Brakumujo
kiun ni, Esperantistoj, ene ĉiam sentos.


(Verkis: Juan García del Río)



 






viernes, 7 de febrero de 2020

Noto: Tiu poeziaĵo estas dediĉita al mia gepatra kaj familia vilaĝo kies nomo, hispanlingve, estas Huesa. Temas pri vilaĝeto kiu situas sude la provinco Ĥaeno (Jaén). Tie mi pasigis, ĉefe junaĝe, la eble plej belajn tagojn el mia vivo. Pro tio ke tra la poemo ĝia nomo nur aperas en adjektiva formo, ne necesas modifi ĝian -a hispanlingvan finaĵon.

  
   MIA HUESA ĤAENO
                                  
Tie mi naskiĝi jam ne povas                            
sed tie mi vere morti volas                                   

Ĥaeno, tero de miaj revoj                                
Ĥaeno, tero de miaj pensoj                             

tero plena je mildaj riveroj                                                                tero plena je grandaj kasteloj  

Huesa kruta alta montaro                                        
Huesa vasta oliv-arbaro                                            

vilaĝeto gepatra, geava                                         
ĉiama bonodoro kampara                                       

stratoj de junaĝaj ludoj belaj                              
lokoj de perditaj amoj veraj                                      

longan tempon mi triste forestis 
sed ĉiam vi tamen kun mi restis                                   

apudriveraj sablaj ludadoj                                    
amuzaj surkamparaj kuradoj                                    

pri viaj someraj varmaj kortoj 
sonĝigas min viaj lokaj vortoj                                   

fruktajn odorajn brunajn aŭtunojn 
ĉiam revadas mi viajn gustojn
                                        
longaj babiladoj kun amikoj                          
ĉeestadas malnovaj muzikoj                                

vinberoj, olivoj kaj granatoj                                   
tritiko, maizo, verdaj faboj                                            

klaraj printempaj infanaj tagoj 
longaj bonodoraj promenadoj                             

fridaj vintroj en domkortaj plankoj 
apudkamenaj kunsidaj tagoj                                            

ĉiam ĉeestas kora rilato                                          
pli forta ol tiu de la frato                                   

tiu vorta kanto por vi estu 
vi nepre ĉiame en mi restu.  

                                





jueves, 6 de febrero de 2020

LUCINDA KAJ JOHANO  (Reala rakonto de iu perdita amo)

   La jaro 1982 estis pasanta. Estis la tagoj de la vilaĝa festo, fine de la somero. Temis pri la gepatra vilaĝo de ambaŭ. Du junaj geknaboj, ambaŭ dekses jaraĝaj, rekontis unuafoje. Komunajn amikojn ili havis, kaj malgraŭ tio ili antaŭe, certe hazarde, ne konatiĝis. Minutojn post la renkonto, ili babiladis, promenis, ridis...enamiĝis. Tri tagojn ili renkontiĝis. Poste, ambaŭ devis adiaŭi kaj alloĝiĝi al siaj kutimaj rezidejoj. Lucinda al apuda vilaĝeto kaj Johano al malproksima urbego.

  Korespondis ili perpoŝte iom ofte. Post du monatoj ili renkontiĝis denove en la sama vilaĝo. Kvankam ilia rilato estis nure amika, Johano sentis ion pli fortan. Kaj ankaŭ ŝi sentis same. Sed neniu el ili kuraĝis tion agnoski. Denove ili disiĝis. Denove ili poŝte korespondis.

  Dum la tiujara Kristnaska ferio nova renkontiĝo okazis. Sed tiam alia ulo, iom pli maljuna knabo, alvenis en la komunan amikaron kaj decidis svatiĝi al Lucinda. Post multaj duboj kaj hezitoj, ŝi akceptis tiun novulon kiel sian koramikon. Johano trista senbrue decidis apartiĝi. Eble tio estus la plej bona solvo, ĉar estis kutime tre malfacile renkontiĝi kaj tiu novulo havis laborpostenon kaj vivrimedojn, kiujn Johano tute ne havis. Tiel trista estas vivo al malriĉuloj!! 

    Post iom da tempo, Lucinda edziniĝis al tiu novulo kaj Johano ĉeestis la nuptan ceremonion. Sed poste ili tute disiĝis kaj neniam plu sciis unu ion pri la alia. Longa tempo pasis.

                                 

   Johano ankaŭ edziĝis kelkajn jarojn poste. Li kaj Lucinda pasigis siajn proprajn vivojn nesciante unu pri la alia. Sed ili ambaŭ, de tempo al tempo, memoris pri tiuj tagoj kiam ili konatiĝis. Estis memoraĵoj, odoroj, kantoj kaj leteroj kiuj estis konservitaj ankoraŭ de ambaŭ.

   Pli  ol tridek jarojn poste, Johano eniras sian laborejon kaj la radioaparato brodkastas, tute hazarde, unu el tiuj kantoj kiuj memorigas lin pri Lucinda. Tiam li decidas ĉion fari por denove kontakti ŝin. Kio okazus al ŝi dum tiom da multaj jaroj...? Jen dubo kiun li volis nepre solvi.

   Kaj jes, post kelkaj enketoj, ili rekontaktiĝis, unue per interreto, poste telefone, kaj poste, kvankam iliaj rezidejoj troviĝis pli ol mil kilometrojn fore, ili renkontiĝis persone. Kaj direndas ke denove ili tute geenamiĝis. En ilia dua renkontiĝo ili kompletigis tion kion siatempe, kiam gejunuloj, ili ne faris. Do ilia ama revo fine efektiviĝis. Sed tuj ankaŭ alvenis rimorsoj kaj geedzaj-krizoj ene de ilia respektivaj vivoj.

     

  Nova kaj definitiva fino alvenis al ilia amo-historio. Estis komuna decido. Certe ili renkontiĝis kelkajn fojojn denove en la vilaĝo kie ili konatiĝis antaŭ multaj jaroj. Sed estis nur “amikaj” renkontiĝoj, kutime ĉirkaŭitaj de komunaj amikoj. Direndas ke preskaŭ neniu konas ilian historion. Pli bone neniu sciu tion. Tio devas resti sekreta afero.

  Tamen, ili havas unu finan revon: promeni kune en tiu vilaĝo, man-en-mane, babili, memori, ridi...kaj finbrakumi unu la alian. Poste, la Tero daŭrigos sian turniĝon eterne. Kaj ilia amo estos memorigita nur de la steloj.

EBLE DESTINO DONACOS 

(Kvarversa tristrofa poemeto)

Memoraĵoj dum longa tempo enrestis
ne povis mi vin elmeti el mia pens’ 
kvankam ŝajne ni longe malkune estis
ja profunde mi vin sentis en mia mens’

Ho, tiuj sonoj, tiuj vortoj revenas
muzikaj notoj sonas milde kaj bele
mia koro vian vizaĝon retenas
kaj scias ke via haŭt’ gustas miele

atendas mi gaje unu lastan fojon
eble destino donacos tion al ni
esperas mi nur retrovi tiun vojon
tra kiu fine ame vi venos al mi.



--------------------------------------------------------------------------------------

ALDONAĴO. Kaj jen tri muzikaj aldonaĵoj al tiu amrilato. Eble la tri ĉefaj melodioj kiu akompanas tiun historion.

                                 


domingo, 2 de febrero de 2020

  MIA HUESA ĤAENO                                   MI JAÉN HUESEÑO


Tie mi naskiĝi jam ne povas                            Allí nacer ya no puedo
sed tie mi ja morti volas                                   Pero allí morir sí quiero

Ĥaeno, tero de miaj revoj                                Jaén, tierra de mis sueños
Ĥaeno, tero de miaj pensoj                             Jaén, tierra de mis pensamientos

tero plena je riveroj                                           tierra llena de ríos
tero plena je kasteloj                                         tierra llena de castillos

Huesa kruta montaro                                        sierra escarpada hueseña
Huesa olivo-arbaro                                            bosque de olivos hueseño

vilaĝo gepatra, geava                                         pueblo de los padres, de los abuelos
ĉiama odoro kampara                                       olor eterno a campo

stratoj de junaĝaj ludadoj                                 calles de juegos de infancia
lokoj de perditaj amoj                                        lugares de amores perdidos

longan tempon mi forestis                                mucho tiempo lejos estuve
sed ĉiam vi kun mi restis                                   pero siempre conmigo permaneciste

dolĉaj apudriveraj ludoj                                    dulces juegos junto al río
gajaj surkamparaj kuroj                                    alegres carreras por el campo

someraj ĉieloj varmaj                                        cielos cálidos de verano
sonĝigas min vortoj viaj                                    tus palabras hacen que sueñe

fruktajn odorajn aŭtunojn                                otoños que huelen a fruta                                   
revas mi viajn gustojn                                        sueño yo tus sabores

interamikaj longaj babiladoj                            largas charlas entre amigos
ĉeestadas malnovaj kantoj                                siguen presentes viejas canciones

vinberoj, olivoj, granatoj                                   uvas, aceitunas, granadas
tritiko, maizo, faboj                                            trigo, maíz, habas

klaraj printempaj tagoj                                     días claros de primavera
plenbonodoraj promenadoj                             paseos llenos de aroma

fridaj vintraj plankoj                                         suelos fríos invernales
apudkamenaj tagoj                                            días junto a la chimenea

ĉeestas enkora rilato                                          sigue en el corazón la relación
tiel forte kiel tiu de frato                                   tan fuerte como la de un hermano

tiu kanto por vi estu                                           que este canto sea para ti
vi ĉiame en mi restu.                                  que permanezcas siempre en mí.





sábado, 1 de febrero de 2020

             PLUVIS JANUARE

Pluvis. Kaj promenis mi surstrate
longtempe, pluvombrelo enmane
feliĉeco enkore, memoraĵo enkape
kia odoro citrona, estis malvarme
kia sensaĵo, tiu de pluv’, ĉi-monate
arbaj folioj, promenadi januare
kia plezuro, flarante subakve
paŝis mi, pli kaj pli, vagade
paradizo vivebla, plene, senpage
emocioj ĝuindaj, tute, plenskale
ĉu pluvo revenos februare?
atendos mi, plenespere, brave
pluvado feliĉigas min, sane
kaj memoros mi pri vi, ĉiame.





viernes, 31 de enero de 2020

- KIAL LERNI ESPERANTON ESTAS AMUZA LUDO KIU DISVOLVAS INTELIGENTECON?

- ¿Por qué aprender esperanto es un juego divertido y que desarrolla la inteligencia?

- Why is learning esperanto an amuzing game which develops intelligence?

         


 ESPERANTO.  Ĉiu esperantisto scias ke ĉiufoje kiam oni lernas unu vorton, fakte oni havas la eblecon pliobligi tiun vorton kaj krei multajn novajn vortojn nur per la uzado de la afiksoj kaj la reguloj de la lingvo. Kiom da vortoj oni povas krei disde unu sola radiko? Ne estas facile respondi tiun demandon, sed certe almenaŭ 100 novaj vortoj estas fareblaj de unu sola radiko. 

   Oni prenu, ekzemple la radikon “grand-” kiu estas kutime uzata en E-o per la adjektivo “granda”, sed kiu, kiel vi ĉiuj jam scias, estas transformebla en iu ajn gramatikan kategorion (substantivo, adverbo, verbo, kaj kiu samtempe estas radiko uzebla kune kun prepozicioj, ktp). Verdire iu ajn alia vorto ankaŭ taŭgus por tiu ĉi provo. 
  Ni vidu kion fareblas. La listo kiun mi pretigis, kompreneble, ne estas kompleta; vi jam scias ke oni povus krei multegajn aliajn vortojn. Mi tradukos en la hispanan kaj en la anglan, cele iomete varbi nian lingvon ekster Esperantujo per tiu ĉi artikolo.
(Rimarko: la alia maniero krei vortojn, t.e. per la unuigo de du radikoj, meritas alian artikolon).
---------------------------------------------------------------------------------
ESPAÑOL. ¿Cuántas palabras podrían formarse en esperanto a partir de una única raíz, aplicando los afijos (que son alrededor de 40) y las reglas gramaticales? Es una pregunta habitual en quien lleva un tiempo estudiando el esperanto. No lo sé, pero seguro que son más de 100. Téngase en cuenta que a cada raíz puede aplicarse uno o varios afijos a la vez y que a tal fin también cabe usar preposiciones y otras categorías gramaticales. 
    Hoy he hecho la prueba con la raíz "grand-"(grande) y al cabo de media hora me he dado cuenta de que la lista sería tan larga que me llevaría varias horas intentar agotar las posibilidades. Aquí dejo solo algunas de ellas para que el lector pueda hacerse una idea. Este ejercicio puede hacerse con cualquier otra palabra de la  lengua. Y la raíz queda siempre invariable.
(Nota: la otra posibilidad principal de formar palabras es mediante la unión de 2 raíces, según la regla 11. Pero eso sería tema para otro artículo)
                        


--------------------------------------------------------------------------------
ENGLISH. How many words could be formed in Esperanto from a single root, by the simple application of affixes (there are roughly 40 of them) and the language regular grammar rules? It is a question which is often thought of by anyone who is studying Esperanto for a certain time. I don't know the answer, by it actually must be more than a hundred. It must be taken into account that to any one root it may be applied one or several affixes at a time; and also prepositions are allowed to be used on this purpose.
   Today I decided to have a try and I took the root "grand-"(big, grand) and after half an hour I could see that it would take me several hours to try and exhaust its possibilities. I will leave down here just some of them, so that the reader can guess what the final result could be like. This test may be made with any word of the language. And the root would always remain changeless.
(Note: the other main way to make new words is by  the union of two roots, as is show in the picture above, according to rule number 11. But that would definitely be the subject for another article)

           
                   
--------------------------------------------------------------------------------

ADJEKTIVOJ

1.- GRANDA
    - grande
    - big
2.- GRANDEGA
   - enorme
   - huge
3.- GRANDETA
  - grandecito/a
  - little big
4.- MALGRANDA
  - pequeño/a
  - small
5.- MALGRANDEGA
  - diminuto/a
  - tiny
6.- MALGRANDETA
  - pequeñito/a
  - not so small
7.- DUONGRANDA
  - medio grande
  - half big
8.- GRANDIĜINTA
  - que ha crecido en su tamaño
  - which has grown by itself
9.- PLIGRANDIGENDA
  - que ha de ser aumentado
  - which must be enlarged
10.- PLIGRANDIGINDA
  - que es digno de ser aumentado
  - which is worth to be enlarged
11.- GRANDAĴAĈA
  - relativo a una cosa grande y de poco valor
  - related to a big thing which has little value
12.- KAJ MULTAJ PLIAJ: grandema, grandula, grandulina, grandecema, eksgrandula...
  - y muchas más.
  - and many more.

                                 

SUBSTANTIVOJ


1.- GRANDO
  - tamaño
  - size
2.- GRANDECO
  - grandeza
  - greatness, grandness
3.- GRANDEMO
  - tendencia a ser grande
  - tendency towards bigness
4.- GRANDEMULO
  - individuo que tiende a ser grande
  - someone who tends to be big
5.- GRANDEMULINO  
  - mujer que tiene tendencia a ser grande
  - a woman who tends to be big
6.- GEGRANDEMULOJ
  - grupo de hombres y mujeres que tienden a ser grandes
  - group of men and women who tend to be big
7.- MALGRANDO
  - pequeñez
  - small size
8.- MALGRANDECO
  - pequeñez (en sentido abstracto)
  - smallness (in an abstract sense)
9.- MALGRANDEGO
  - pequeñez enorme
  - a huge smallness
10.- GRANDAĴO
  - una cosa grande
  - a big thing, something big
11.- GRANDEMAĴO
  - cosa que tiende a ser grande
  - something which tends to be big
12.-MALGRANDAĴO
  - una cosa pequeña
  - a small thing
13.- GRANDIGANTO
  - aquel que hace que las cosas sean grandes
  - one who makes things to be big
14.- GRANDIGINTO
  - aquel que hizo que las cosas fueran grandes
  - one who made things to be big
15.- GRANDIGONTO
  - aquel que hará que las cosas sean grandes
  - one who will make things to be big
16.-GRANDAĴEJO
  - lugar donde hay cosas grandes
  - a place where there are big things
17.- GRANDIGADO
  - agrandamiento
  - enlargement
18.- GRANDULO
  - un individuo "grande"
  - a big/tall person
19.- KAJ MULTAJ PLIAJ: grandulo, grandulino, gegranduloj, negrandeco...
  - y muchas más (muchas de ellas de muy difícil traducción)
  - and many more (lots of them would be hardly translatable)

VERBOJ

1.- GRANDI
  - ser grande
  - to be big
2.- GRANDIGI
  - agrandar
  - to enlarge, to make big
3.- GRANDIĜI
  - agrandarse
  - to get big
4.- GRANDEGI
  - ser enorme
  - to be huge
5.- TROGRANDI
  - ser demasiado grande
  - to be too big
6.- TROGRANDIGI
  - hacer que algo sea demasiado grande
  - to make something to be too big
7.- TROGRANDIĜI
  - hacerse algo demasiado grande
  - to get too big
8.- MALGRANDIGI
  - empequeñecer
  - to make small
9.- MALGRANDEGIGI
  - hacer que algo sea muy pequeño
  - to make something to be very small
10.- DUONGRANDIGI
  - agrandar en la mitad del tamaño
  - to enlarge something by a halfsize
11.- KAJ MULTAJ PLIAJ, KUNE KUN TIES KONJUGACIOJ: grandas, grandis, grandos, grandus, pligrandas, grandigu...
  - y muchas más, junto con sus conjugaciones (deducibles siempre de manera lógica).
  - and many more, together with its conjugations(which are always deducible in a logical manner)

                   

ADVERBOJ

1.- GRANDE
  - grandemente
  - in a big way, greatly
2.- GRANDEGE
  - enormemente
  - enormously
3.- MALGRANDE
  - de manera pequeña
  - in a small way
4.- MALGRANDIGANTE
  - empequeñeciendo
  - making things to be small
5.- PLIMALGRANDIGANTE
  - haciendo que las cosas sean más pequeñas
  - making things to be smaller
6.- GRANDIGENDE
  - de una manera tal que deba ser agrandado
  - in such a way that it must be enlarged
7.- LAŬGRANDE
  - en función del tamaño
  - according to its size
8.- KAJ MULTAJ PLIAJ: grandete, grandeteme, grandetinde, duongrande...
  - y muchas otras (muchas de ellas de difícil traducción)
  - and many others (lots of them would be hardly translatable)

                     



       


jueves, 8 de agosto de 2019

TABLETOM: MALAGA MUZIKA LEGENDO 

    Eble vi neniam aŭdis pri Tabletom, eĉ se vi estas hispano aŭ loĝas en Hispanio. Kaj tio estas normale, pro tio ke tiu senegala Malaga muzika grupo neniam atingis popularan sukceson ekster sia denaska urbo. 
   Tabletom estas rokensemblo kiu naskiĝis en la urbo Malago ĉirkaŭ 1976 kaj kiu, iumaniere, kaj post multaj ŝanĝiĝoj kaj travivaĵoj, ankoraŭ ekzistas. Ĝia unikeco ŝuldiĝas al kelkaj trajtoj. Tiel, unue, ili ĉiam sekvadis ian “kontraŭnormalecan sintenon”. Due, “normalaj” disko-eldonejoj neniam ŝatis ilin. Trie, ĉiuj muzikistoj kiuj partoprenis en la historio de la ensemblo estis elstaraj instrumentistoj; fakte, kelkaj el ili eĉ estis instruistoj de muziko ĉe konservatorioj kaj publikaj muziko-lernejoj en Malago aŭ en aliaj urboj. 


   Oni povas aserti ke Tabletom, iamaniere, estis “malbenita ensemblo”: ĝi neniam ĝuis ĝeneralan sukceson, almenaŭ el vidpunktoj de diskaj vendo-kvantoj kaj koncertaj publikaj ĉeestantaro-nombroj. Sed, tamen, ĝi estas aprezata kiel vera muzika legendo en la urbo Malago. Tabletom sendube donis ion “malsaman”: socian ribelemon, apartan sintenon, senrespektemajn mesaĝojn, eksternormalecan kantiston, superbajn muzikistojn...

   Tra la historio de Tabletom estis multaj la membroj kiuj, iumomente, ludis en la ensemblo. Kelkaj el tiuj eble nur partoprenis en la surbendigado de unu disko aŭ en la sursceneja ludado dum kelkaj koncertoj. Kelkaj aliaj estis anoj de la ensemblo dum kelkaj jaroj, sed poste forlasis ĝin. Sed estas tri membroj de Tabletom kiuj estas konsiderataj kiel la “kerno” ekde la komenco kaj tra ĝia tuta kurso: Roberto González (kantisto), Pedro Ramírez (gitaroj) kaj José Ramírez (blovinstrumentoj). 

   Tiuj tri fondis la opon en 1976. Roberto González, populare konata kiel “Rockberto”, mortis en 2011. Li estis profunde praktikanta “hipio”. Li kutime dormis sur benkoj de publikaj ĝardenoj kaj eĉ piediris senŝue tra la stratoj de Malago. Li neglektis riĉaĵojn kaj sociajn konvenciojn. Tre ofte li alvenis malakurate al la koncertoj kun siaj kunuloj. Kaj tre ofte li kantis surceneje iom ebria aŭ toksiĝinta. Ĉar Roberto multe ŝatis drogojn, ĉefe mariĥuanon. La maniero kanti de Roberto estis tute karakteriza: lia voĉo ĉiam aperis “raŭka”, “rompita” kaj “flamenkema”, tute malsama kaj kontraŭa al tio kion “komerca sukceso” postulus. 


   Multaj homoj opinias ke pro tio ke Roberto estis tiom aparta kaj neglektema viro, Tabletom neniam atingis sukceson. Sed samtempe estas evidente ke la eksterordinareco de lia kantisto multe kontribuis al la legendiĝo de Tabletom.

 Siavice, Pedro Ramírez (“Perico”) kaj José Manuel Ramírez (“Pepillo”) estis bonegaj muzikistoj, homoj kiuj dum multaj jaroj estis profesoroj de la Malaga Muzika Konservatorio. Direndas ke ili eĉ surbendigis diskojn pri klasika baroka muziko. Kaj ofte ili ankaŭ ludis koncerte tian muzikon, kelkfoje akompanataj de sia fratino Carmen, kiu estas opero-soprano.

  La fratoj Ramírez ankaŭ estis hipioj kaj ŝatis mariĥuanon. Sed ili samtempe pruvis esti elstaraj muzikistoj, laŭdataj de ĉiuj muzik-amantoj. Same direblas pri la aliaj muzikistoj kiuj, en iu momento, kunlaboris kun Tabletom; menciendas, inter ili, la jenaj: Jesús Ortiz (basgitaristo kaj violonisto dum la unuaj jaroj), José Manuel Arrabal (drumisto), Augusto Jurado (klavaristo) kaj Agustín Carrillo (elstara saksofonisto kaj flutisto).

  La unua disko de Tabletom estis publikigita en 1980. Ĝi nomiĝis Mezclalina (“Miksaĵemo”) kaj enhavis 5 pecojn. Ĉe “Mezclalina”, Tabletom ludas kaj miksas multajn diversajn stilojn: progresivan rokon, ĵazon, bluson, andaluzian rokon kaj flamenkemaĵojn. Oni devas mencii inter tiuj kantoj tiujn nomitajn Tipos Duros ("Duraj Uloj") kaj Zero Zero ("Nulo Nulo"). Recenzoj de muzik-fakuloj konsideras tiun verkon originalega kaj admirinda kreitaĵo. La disko-eldonejo kiu publikigis tiun diskon, RCA, decidis lanĉi nur 600 ekzemplerojn. Hodiaŭe, tiuj malmultaj ekzempleroj estas parto de la legendo de Tabletom kaj, al fanoj, havi unu el ili signifas havi grandan trezoron.

  Sed RCA decidis ne apogi komerce la vendadon de la disko kaj ne plu permesi al Tabletom surbendigi diskojn. Do, la ensemblo decidis travivi sian muzikan vojon sola, sen helpo de iu eldonejo. Tiam, ili decidis memprodukti siajn venontajn verkojn: en 1983 aperis la bendo Rayya (prononcu: “raja”) kaj en 1985 la 4-peca disketo Recuerdos del Futuro (“Memoroj de la Estonteco“). 

  Post la komerca malsukceso de tiuj ĉiuj publikigaĵoj, Tabletom falas en krizon kaj eĉ ŝanĝis sian nomon dum kelkaj jaroj, nomiĝante Rockberto y los Castigos (”Rockberto kaj la Punoj“).


   Ekde 1991 ili renaskiĝas, reprenas la malnovan nomon Tabletom, subskribas kontrakton kun la hispana eldonejo Nuevos Medios (”Novaj Rimedoj“), kaj tiam ili registras la jenajn verkojn (ĉiuj per KD-formo):

- 1992: Inoxidable (”Neoksidebla“), kiu inkluzivas iom popularan kanton Me estoy quitando (”Mi estas maltoksiĝanta“), omaĝe al flamenko-kantisto Camarón de la Isla. Troveblas ankaŭ en tiu ĉi disko la tre populara Reggae la Macetas ("Rege-akvumu la Florpotojn"), kiu temas fakte pri nova surbendigado de malnova kanto de la komenco de la 1980-aj.

- 1996: Vivitos y Coleado ("Vivetante kaj Vostumante”), rekta sursceneja registraĵo.

- 1998: La Parte Chunga (“La Aĉa Flanko”).

- 2.002: 7.000 Kilos (“7.000 Kiloj”).

- 2008: Sigamos en las Nubes (“Ni Daŭru Ĉenube”).

-2014: Cantes de Ida y Vuelta (“Kantaĵoj de Iro kaj Reveno”), alia rekta surscenejaĵo.

- 2016: Luna de Mayo (“Luno de Majo”).


   Kaj jen la fino de tiu rakonto. Malgraŭ la komerce tre malsukcesa vojo de la ensemblo, la malaganoj ĝenerale tre aprezas la muzikon kaj la vivo-sintenon de Tabletom, kaj konsideras ke ili estas parto de la popola kulturo de la urbo. Tre eble, baldaŭ la Magistrato de la urbo nomos iun straton de Malago per la nomo de la ensemblo kreita de tiuj ege propraj, apartaj kaj unikaj muzikistoj.